این روزها...

نشسته ام و زل زده ام به صفحه ی خاموش تلویزیون که انعکاس تصویر خودم است.

صذای نامجو سرتاسر خانه را فرا گرفته یا به زبان ساده تمام من را !

شب از چیزی که فکر میکنم طولانی تر است و البته صبح هم رسیدنی است.

باید صبور باشم و امیدوار.

روزی می رسد که خورشید از پس تمام سیاهی ها به زیبا ترین شکل ممکن طلوع میکند

و آن  روز من، این نیستم! آدم دیگری شده ام.فقط ای کاش آن موقع بیشتر و عمیق تر بخندم...

..............................................................................................................................................

پ.ن: هر آنچه به مغز اندکم برسد، می نویسم.شاید این نوشته ها مرا از مرگ ناگهانی نجات بدهند!

پ.ن: اتمام این سیاهه همزمان شد با پخش موزیک شاهکار "زلف" (محسن نامجو)