این روزها

نشسته ام و زل زده ام به صفحه ی خاموش تلویزیون که انعکاس تصویر خودم است. صذای نامجو سرتاسر خانه را فرا گرفته یا به زبان ساده تمام من را ! شب از چیزی که فکر میکنم طولانی تر است و البته صبح هم رسیدنی است. باید صبور باشم و امیدوار. روزی می رسد که خورشید از پس تمام سیاهی ها به زیبا ترین شکل ممکن طلوع میکند و آن روز من، این نیستم! آدم دیگری شده ام.فقط ای کاش آن موقع بیشتر و عمیق تر بخندم...